Mikrofon wstęgowy to mikrofon dynamiczny oparty na zasadzie indukcji elektromagnetycznej. Generuje sygnały elektryczne poprzez wibracje cienkiej wstęgi aluminium lub duraluminium pomiędzy biegunami magnesu. Technologia ta została zaproponowana w 1923 roku przez niemieckiego fizyka Waltera Schottky'ego i jego współpracowników, a pierwszy dostępny na rynku model, PB-31, został wprowadzony na rynek przez RCA w 1931 roku.
Jego głównym elementem jest aluminiowa membrana wstęgowa umieszczona w polu magnetycznym, odbierająca fale dźwiękowe z obu stron, tworząc dwukierunkowy wzór odbioru. Wibrując, przecina linie sił magnetycznych, generując sygnał o niskiej-impedancji, który wymaga wewnętrznego transformatora w celu zwiększenia napięcia wyjściowego. Nowoczesne modele wykorzystują aktywne obwody i wzmocnione aluminiowe zespoły wstęgowe, co znacznie poprawia ich odporność na napięcie.
Model RCA 44A, ulepszony i wprowadzony w 1932 roku, stał się standardem branżowym i był szeroko stosowany w radiofonii i telewizji od lat trzydziestych do pięćdziesiątych XX wieku.
